List do nieba

Najgorsza jest śmierć, która przychodzi nagle, bez zapowiedzi, bez żadnych symptomów. Zabiera Ci to, co kochasz najbardziej, tak okrutnie odbiera na zawsze. I choć minął prawie miesiąc, nadal nie mogę się z tego otrząsnąć. Zbieram w sobie siły każdego dnia, aby napisać kilka słów o kimś wyjątkowym o kimś bliskim memu sercu. O Tobie mój przyjacielu. Tak wyjątkowe istoty, jak Ty zasługują na pamięć, na kawałek miejsca na moim blogu.

Nigdy nie sądziłam, że będę pisać list do nieba, do Ciebie mój przyjacielu. Diagnoza o Twojej podstępnej chorobie przyszła tak nagle i złamała nam wszystkim serca. Walczyliśmy do końca – nie mogło być inaczej. Niestety choroba nas pokonała. Po trzech dniach spędzonych w klinice zabraliśmy Cię do domu w pełni świadomi tego, że to będzie nasz ostatni, wspólny weekend. Dostaliśmy dwa dni, aż dwa dni – bynajmniej tak nam się wtedy wydawało. Dwa dni to tak dużo i tak mało, aby nacieszyć się Tobą. Nie ma takiego czasu, który byłby odpowiedni, żeby być przygotowanym na pożegnanie Przyjaciela. Chciałam jeszcze tyle zrobić. Chciałam zabrać Cię na ostatni spacer, w Twoje ulubione miejsce nad rzekę. Chciałam zrobić dla Ciebie tort urodzinowy, nie co wcześniejszy, ostatni. Miał być wyjątkowy, z Twoim ulubionym, wybornym Pâté. Nie zdążyłam. Słabłaś coraz bardziej i tak bardzo cierpiałaś, a Twoje cierpienie powodowało w nas ogromny ból. I ta cholerna bezradność. Całą noc czuwałam przy Tobie, poiłam strzykawką, tuliłam, głaskałam. Już tej nocy podjęłam decyzję. I choć była to, jedna z tych najtrudniejszych decyzji wiedziałam, że jest słuszna, że muszę pozwolić Ci odejść. Przepraszam.

Rankiem zaczął padać śnieg. Tak go kochałaś. Spadł jakby dla Ciebie na pożegnanie. Wzięłam Cię na ręce i zaniosłam na podwórze. Postawiłam Twoje słabe, chwiejące się cztery łapki na białym puchu. Stałaś wpatrzona w jeden punkt, czułaś pod łapkami zimny śnieg, ale go nie widziałaś. Choroba tak nagle odebrała Ci wzrok. Bałaś się, tak bardzo bałaś się tej ciemności. Pozostał Ci jedynie węch – tylko dzięki niemu byłaś w stanie rozpoznać nas i miejsce, w jakim się znajdujesz. Kiedy wybiła ta infernalna godzina, otuliłam Cię kocykiem i ruszyliśmy w tą ostatnią podróż. O 13.45 pobiegłaś za tęczowy most. Odeszłaś na moich rękach, utulona, kochana, w gronie najbliższych Ci osób. Zbyt wcześnie wybrałaś się w tą podróż, zbyt wcześnie. Przepraszam Vikunia, tak bardzo Cię przepraszam! Musiałam pozwolić Ci odejść. Myśl o tym, że to ja podjęłam decyzję o przerwaniu Twojego życia, będzie ze mną do końca. Racjonalna, ale dręcząca. Gdziekolwiek teraz jesteś, pamiętaj, że zawsze byłaś idealna pod każdym względem i kochana całym sercem przez nas.

Byłaś najlepszym psem, jakiego mogłam sobie wymarzyć. Wyjątkowym przyjacielem, naszym radosnym i energicznym dzieckiem na czterech łapach. Wspaniałym kompanem podróży. Towarzyszką spacerów, zabaw i wspólnych posiłków. Wielbicielką pizzy, makaronu i mojego fotela. Najwierniejszą asystentką moich sesji zdjęciowych i niezastąpionym testerem moich potraw.

Dawałaś nam tyle radości. Każdego, kto przekraczał próg naszego domu, ciepło witałaś czułym spojrzeniem, zimnym noskiem i merdającym ogonem. Zostawiałaś nam piękne wspomnienia z tylu tak ważnych lat naszego życia. Tak wiele bym dała, żeby znów popatrzeć, jak słodko śpisz, jak cieszysz się na mój widok, jak czekasz. Tak wiele bym dała, żeby znów posłuchać Twojego chrapania, dotknąć Twojej miluśkiej sierści, pogłaskać Cię i utulić. Tak wiele bym dała, aby tak zwyczajnie żyć jak do tej pory, robić zwyczajne rzeczy tak dziś cenne, już nieosiągalne.

Straciłam najlepszego kompana, który kochał mnie za to, że byłam, a nie przez to jaka byłam. Teraz każdego dnia uczę się na nowo, uczę się żyć. Bez Ciebie. To cholernie trudne! Codziennie mówię „Dzień dobry”. Do siebie, bo przecież Ty nie słyszysz. Nie sprawdzasz, czy się budzę. Czy można zaczepić? Czy wyciągnę rękę? Ale wyciągam, choć już Cię nie ma. Szukam Twojego spojrzenia, choć widziałam to ostatnie. Czekam, aż się przy mnie położysz, choć wiem, że już nigdy. Nagle okazało się, że mogę swobodnie poruszać się po kuchni, bo nikt nie siedzi na środku pomieszczenia, wpatrując się łakomie w gotujący się makaron. Nie znoszę tej swobody poruszania. Nie ma pieszczot, nikt nie trąca mnie nosem, ani nie śledzi wzrokiem moich poczynań. Nikt nie biegnie, aby przywitać mnie radośnie, gdy wracam z pracy. Brakuje smyczy w ręku, dodatkowych czterech łap i Twojego oddechu. Kłębią się jedynie wyrzuty sumienia, że dawałam ci za mało czasu, za mało głaskania, za mało spacerów, za mało…

Wciąż nie wierzę, że to się dzieje. Mam wrażenie, że to sen, że to wszystko się nie wydarzyło. Nie mogę pojąć, że została nam tylko malutka urna. Tylko garstka popiołu. Żegnam się z Tobą kochana, ale nie na zawsze. Czekaj na mnie po drugiej stronie – wierzę, że jeszcze się spotkamy. Nie wiem, gdzie jest potem i czy jest w ogóle, ale piszę teraz: „Nauczyć się żyć bez ciebie”. Tylko jedno zdanie. Aż jedno…

Dziękuję Ci najdroższa za wspólne lata. Za szczekanie, całusy i troskę bez pytania. Za Twoje głupie wybryki i zimny nos. Za pozwolenie mi bycia częścią Twojego życia. Te 9 lat, 10 miesięcy i 20 dni to zbyt krótki czas, by móc się Tobą nacieszyć i wystarczająco długi, by powstała między nami nierozerwalna więź.

Byłaś moim ulubionym ”Dzień dobry” i najtrudniejszym ”Do widzenia”
Viki ( Nusia, Viktoria, Krówka) 23.03. 2011 – 13.02.2021

To był niezwykle trudny list, pisany przez łzy. I przyznam szczerze, że nawet trochę czuję się nie komfortowo, przeżywając odejście psa, jak utratę bliskiej osoby. Z pewnością ktoś, kto nie przeżył z jednym czworonogiem kawał swojego życia, powie: ”przecież to tylko pies”. Nie człowiek, który ma uczucia, marzenia, pracę i rodzinę. To ”tylko” pies! Ktoś, kto jest w stanie tak powiedzieć, najprawdopodobniej nie wie, jak to jest spojrzeć w ostatnie tęskne spojrzenie swojego przyjaciela, z którym przeżyło się tyle cudownych lat. Trzymasz go w swoich ramionach, czujesz jego spowolniony oddech i coraz słabiej bijące serce. Możesz tylko patrzeć, jak uchodzi z niego życie, jak powoli odchodzi. Tylko tyle możesz! I chociaż śmierć człowieka zawsze będzie większą tragedią, to dziś już wiem, że śmierć psa boli tak samo.

Tracimy nie tylko bliską istotę, ale i część siebie. Tracimy bliskość, która jest nieporównywalna z żadnym uczuciem, jakie można żywić do drugiego człowieka. Bo miłość do psa to zupełnie inny gatunek miłości. Nigdy nie możemy powiedzieć o drugim człowieku, że jest naszą własnością, że do nas należy. O psie można to powiedzieć z całą pewnością. A gdy coś posiadamy, w pewnym sensie staje się to częścią nas i naszego ”ja”. I w tym dniu, gdy Nusia odeszła straciłam i ją, i tę część siebie, którą dla mnie była. Czuję się, jakby ktoś wyrwał mi ogromny kawałek serca. Czuję pustkę, którą próbuję wypełnić choćby wspomnieniami, ale na razie wypełniają ją tylko łzy, ogromny żal i wyrzuty sumienia.

Ktoś kiedyś napisał: ”Bóg jednym aniołom rozdał skrzydła, drugim zaś mokre noski, wierne serca i mięciutkie futra. I zrobił to tylko dlatego, żeby człowiek już zawsze mógł przytulać anioła”. Nie pozostaje mi nic innego, jak zgodzić się z tymi słowami. Jedynym, całkowicie pozbawionym egoizmu przyjacielem, jakiego człowiek może mieć w tym egoistycznym świecie, jedynym, który go nigdy nie opuści, jedynym, który nigdy nie odpłaci niewdzięcznością i zdradą, jest jego pies – ziemski anioł, bez skrzydeł.